Dag 4 - Grote bekken

.

Als we vanmorgen naar buiten gaan om naar het ontbijtgedeelte te lopen, zien we dat het vannacht geregend heeft. Gelukkig is het inmiddels weer droog en de zon schijnt behoorlijk fel. Als je over het terrein van het hotel loopt, wat dicht begroeid is meteen enorme variëteit in vegetatie, schieten er aldoor beestjes weg. Er leven veel hagedissen en gekko's en ongevaarlijke slangen. Ze zijn echter allemaal zo snel, dat het bijna niet lukt ze te fotograferen, heel soms lukt het toch. De flora is een stuk geduldiger. Het ontbijt in "Casa Morada" is prima, veel vers fruit, granula, yoghurt, allerlei soorten brood, cake, verse jus, enz. 

Vandaag moeten we dit idyllische oort helaas al weer verlaten, omdat het helaas niet langer beschikbaar was. Maar ik denk dat we hier nog wel eens terug zullen komen... De offiele uitchecktijd is 11.00 uur, dan moeten we onze kamer ook uit, maar we mogen de hele dag nog blijven. Ze zijn hier ontzettend aardig en gastvrij, in de hotelkamer worden flesjes water in de koelkast en ook een aantal snacks kosteloos aangeboden. Na het ontbijt wandelen we wat door de omgeving, waarna we na het verzamelen van onze spullen, nog voor een poosje bij het zwembad gedeelte gaan luieren, zwemmen en lezen. Vandaag is het een extreem warme dag. Het is heel helder en de UV factor is heel hoog. Je verbrandde bijna levend als je onder je palmboom vandaag kwam. De serveerster uit de zwembadbar kwam zelfs langs om te vragen of we zin hadden in een "cold cloth", dat is gewoon een natte dweil uit de vriezer :-), maar heerlijk koel. 

We houden het niet heel lang uit en rond lunchtijd besluiten we te vertrekken om bij Morada Bay een hapje te gaan eten. Hoewel we hier al vaker zijn geweest, blijft het prachtige locatie. 

 

Vervolgens gaan we naar Robbie's Marina omdat we recent op een ander blog hadden gelezen dat het hier veel Tarpon's zaten die je kan voeren. Voor $1,00 mag je op de steiger in het haventje, je kan ook zelf de vissen voeren dan koop je voor $2,50 een emmer met een maatje "haring". Tarpon's zijn vissen die in de Atlantische Oceaan leven, 1,3 - 2,5 m. lang zijn en wel 160 kg kunnen wegen. Heel grote vissen dus, daarbij zijn ze heel krachtig, ze springen makkelijk boven water of schieten ineens weg. Hun bek is enorm, groter dan het emmertje! Harm wilde eigenlijk alleen kijken, maar ik wilde ze ook wel graag voeren. Dus gewapend met een emmer waarin een stuk of zeven vissen met staart en een enorme punt aan hun bek liepen we de steiger op. daarbij struikel je bijna over de pelikanen, ze zijn hondsbrutaal en krijgen ook het nodige toegeworpen of pakken het zelf. Een mevrouw wilde een vis met een slinger in het water gooien, zwaaide daarbij haar hand naar achteren.... En weg vis, er stond een pelikaan achter haar, die hapte de vis gewoon uit haar hand. Erg komisch want de vrouw sprong van schrik bijna een meter in de lucht.  Maar terug naar mijn emmer, ik vond het nl. best wel eng. De eerste vis heb ik veel te vroeg in het water gegooid. De tweede hield ik langer vast en ook minder hoog... Dan schiet ineens met een noodgang zo'n tarpon omhoog met opengesperde bek, ik schrok mij naar. Die bek is echt enorm, bijna zo groot als een kleine emmer! Het is eng maar ook wel grappig om een keer te doen

      

                                   

Na dit visavontuur vervolgen we onze weg naar Long Key, waar het volgende hotel gelegen is. Rond 16.30 uur komen we eraan. Harm heeft weer voor een Bayside hotel gekozen. Dit is een totaal andere entourage als het vorige hotel, maar ook een mooie kamer, met een strandje waar mooie rieten stoelen, hangmatten en palmbomen. Onderweg hebben we nog even over een boardwalk gelopen maar het was eigenlijk te warm. Na het uitladen van de koffers, vleien we ons onder een palm in de schaduw neer. We hebben vandaag beide wat last van vermoeidheid, in combinatie met het erg warme weer, maakt het ons loom en niet zo ondernemend. Of we passen ons aan aan het Caribische ritme..".

 

                                   
Na het wachten op de ondergaande zon, die helaas achter de wolken verdwijnt, rijden we terug naar Islamorada, waar een Outback zit. Deze heeft een groot terras buiten. Deze keer eten we de bloomin Onion dus onder de sterrenhemel, hij was zo groot dat we hem maar voor 2/3 opkonden. Robert-Jan ik heb een van Sweet patatoes( met honing en bruine suiker) geprobeerd, maar vond het net appeltaart. Ik heb zeker de verkeerde geprobeerd?

dag 3 - Welcome in Paradise

De dag startte vandaag rond 6 uur, niet omdat we een wekker hadden gezet, maar onze innerlijke wekker gaf aan dat wij uitgeslapen waren. Zelf dachten we daar anders over, maar ja, als de natuur het zo aangeeft dan zij het zo. We lezen de reacties op het blog, het is altijd leuk de reacties te lezen en de moeite van het blog maken gewaardeerd wordt. Harm surft wat op het internet en ik ga met een boek op het balkon zitten om van het vroege zonnetje te genieten. Om 8 uur verlaten we het hotel om op weg te gaan naar Islamorada. Wij hebben erg genoten van dit hotel, een erg mooie entourage en omgeving. Het is wel een vereiste om een auto te hebben, omdat er niet veel in de directe omgeving op loopafstand is, maar dat is eigelijk op veel plaatsen in de VS zo.

We rijden eerst naar de boulevard van Fort Lauderdale om aan daar te ontbijten en een stuk langs de boulevard te wandelen. Harm heeft met googlen op een ontbijtadresje in Fort Lauderdale "St.Barts coffee co." gevonden. Dit restaurantje had een hele goede beoordeling en lag aan de A1A, het gedeelte wat langs het strand loopt. Het is een onogelijk tentje, als onze bestelling komt blijkt het servies van plastic!, maar het zit helemaal vol, smaakt prima en is in verhouding veel goedkoper dan het karige ontbijt gisteren in het hotel, dus een leuk experiment. 

Rond 10.30 stellen we de TomTom in op Islamorada en koersen, begeleidt door "The no GaGa easy listening radiostation" richting The Keys. Bij Homestead stoppen we even bij de Starbucks, kennelijk zien velen dit als laatste pleisterplaats voordat ze de weg, die Key Largo met het vasteland verbindt, oprijden. Zowel bij de koffie als de toiletten is het file. Maar de eerste Strarbucks deze vakantie smaakt goed. 

Rond 13.00 uur komen we bij ons hotel "Casa Morada" aan en worden bij de receptie verwelkomd met de woorden: "Welcome in Paradise, do you want a glass of champagne or a cocktail".  Gezien het tijdstip van de dag bedankten we, waarna ons op het hart werd gedrukt deze dan later bij de bar in het zwembad te bestellen. Dit kleine hotel (16 suites) ligt aan de Bayside van Islamorada. Het heeft een groot stuk grond in tropische setting, met in de Gulf een tropisch privé eiland waar het zwembad is gesitueerd, omgeven door palmbomen en zand. 

Nadat we zijn ingecheckt, onze kamer was al klaar, kleden we ons gelijk om, om naar het zwembad gedeelte te gaan. Op het eind van de pier zie ik een zeer uitnodigende hangmat staan. En... Hij is vrij. Gewapend met een handdoek, en een boek loop ik erheen. Op het puntje van de pier kijk ik even in het water en zie daar een manatee, die op zijn gemak aan het zeegras ligt te knabbelen. Een behoorlijke tijd blijft hij daar voor ons liggen, zodat wij de tijd hebben hem uitgebreid. te bekijken en te fotograferen. 

Ongeveer drie kwartier later zwommen er twee andere manatees om het eilandje heen. Deze waren een stuk groter dan de manatee die we eerder gezien hebben. Van de serveerster uit de bar horen we dat ze hier wel vaker gezien worden, maar zeker niet dagelijks. We hebben dus heel veel geluk. Ze pakt een tuinslang om ze zoet water te laten drinken, en dan vraagt ze of we ze willen aaien. Manatees leven in zout en zoet water, maar drinken alleen zoet water, dit hebben ze echt nodig om te overleven. Ze vonden het water dan ook heerlijk. Wij waren slechts met 6 andere gasten op het eiland. Harm zag iemand een snorkel pakken, waarop Harm aan de serveerster vroeg of we met de manatees mochten zwemmen. Zij antwoordde, dat het geen enkel probleem was, het zijn namelijk heel zachtaardig dieren. Harm spoorde mij aan om van deze unieke gelegenheid gebruik te maken. Ik moest even slikken, maar ben het water in gegaan. Die andere meneer, een Zwitser, vond het ook best spannend en volgde mij op afstand. Een oudere dame vond mij, volgens Harm, "very brave", (misschien was het overmoed door de welkomscocktail die we net op hadden). Wat een ultieme ervaring, ineens, totaal onverwacht, stond ik in het water 2 manatees te aaien. De snorkel was totaal nutteloos, het water was daar te troebel voor en ik kon gewoon tussen ze staan.

De Zwitser heeft ze niet durven aanraken, maar wel bij ze in de buurt geweest. Toen ik eruit was heb ik Harm ook gezegd dat hij het water in moest, hij vond het ontzettend spannend, het zijn ook enorme beesten maar hij heeft het gedaan en was daarna helemaal enthousiast. Vorig jaar heb ik met de kinderen tussen 9 dolfijnen gesnorkeld, Harm heeft toen foto's gemaakt. Het was zijn eerste ervaring om zo tussen grote dieren zwemmen. Het was echt heel speciaal. Het handjevol andere gasten durfden het niet aan het water in te gaan. Dus het bleef bij onze bijna privé ontmoeting met deze bijzondere dieren. Wel schokkend om te zien, hoeveel littekens ze allemaal opgelopen hebben door schroeven van boten. 

Na een echt ongekend lekkere salade uit de keuken van het hotel gaan Harm en ik later op de middag nog samen kanoën. Het kost ons wat moeite om op koers te blijven, maar uiteindelijk gaat het redelijk goed. Maar of ik dit nou durf in een State Park tussen de alligators, weet ik nog niet...... 

Als toetje van de dag zwemt er nog een groep dolfijnen voor ons langs, ja, we zijn echt in het paradijs terecht gekomen. Ik schrijf dit verhaal liggend in een hangmat, uitkijkend over de Gulf, wachtend op de ondergaande zon. Ik citeer Mattrob: Life is good! 

Het schrijven van een blog is heel zwaar.....

Voor het avondeten gaan we naar "Lorelei" een gezellig restaurant aan het water, ook bayside. Overal hangen lampjes,het eten smaakt heerlijk en er staat een lifeband te spelen. Alle ingrediënten voor een heerlijke afsluiting van een perfecte dag.

Dag 2- Fort Lauderdale

Vandaag is halverwege de dag het bericht van gisteren ineens van blogger verdwenen, ik heb het snel gedeeltelijke herschreven, zodat het verhaal weer compleet is, maar ik snap nog steeds niet hoe het kan.

Vanmorgen waren we, zoals te verwacht was, lekker vroeg wakker. Na de klok van 1.30 en 3.30 uur gezien te hebben, vonden het om 6 uur een mooi moment om het strand op te lopen om de sunrise te zien. Gisteravond laat zijn wij in het donker bij Lago Mar Resort in Fort Lauderdale aangekomen. Een heel mooi hotel met 2 mooie zwembaden direkt aan het strand. Eigenlijk loopt het zwembad gedeelte over in het strand. Het strand is hier heel breed is en er staan talloze palmbomen op, wat een extra exotisch sfeertje geeft.  Het hotel ziet er prachtig uit, het is heel ruim opgezet, schoon en netjes. Wij hebben een balzaal van een kamer, grote badkamer en een balkon wat over het zwembad heen op de Atlantische oceaan uitkijkt. Een klein paradijsje.

 

Na de strandwandeling van vanmorgen waren we behoorlijk hongerig. In het vliegtuig gisteren niet veel gegeten en gisteravond te moe om nog iets anders te doen dan het hotel opzoeken. Vanaf 7 uur was het restaurant van het hotel geopend voor het ontbijt, daar waren wij dan ook stipt op tijd te vinden. Heerlijk buiten onder grote bomen hebben we gegeten, het ging het erin als koek. Daarbij werden we vermaakt door een aantal eekhoorntjes die achter elkaar aan zaten in de palmbomen en vervolgens heel brutaal bleven zitten voor de foto's.

Na het ontbijt de auto gepakt en via de A1A, de weg langs de kust, richting de pier gereden. Opvallend was dat er extreem veel joggers op de boulevard waren.  Harm had moeite zijn aandacht bij het verkeer te houden door al het voorbij rennende vrouwelijk schoon. Bij de pier nog even een stukje op het strand gelopen, waarna we richting de Galleria Mall zijn gereden.

 Een Mall zoals zovelen, maar altijd weer leuk om wat tijd indoor te brengen. Elke keer als ik afrekende, voor de boodschappenlijstjes van de kids, werd mij een "happy mothersday" toegewenst. Was dit opdat we maar niet zouden vergeten dat wij zonder kids op vakantie zijn of ik ben een enorme moeke om te zien? 😉. Of werd er gedacht dat alle aankopen kado's zijn van mijn echtgenoot?  

Na het steunen van de plaatselijke middenstand en een bezoek aan de foodcourt, rijden we terug naar het hotel.

 De foodcourt in de Galleria Mall is niet zoals meestal een plein met allerlei verschillende eettentjes, maar meer een soort La Place met keukens uit allerlei verschillende landen, je besteld wat je wilt eten en drinken en loopt dan aan het eind langs een kassa. 

Op de terugweg stoppen we nog bij een Wallgreens om flesjes water en wat blikjes te kopen. De rest van de middag luieren we aan het zwembad, lopen nog een keer over het strand, maar nu de andere kant op tot aan de haven "Port Everglades". Daar ligt echt een enorm cruiseschip te wachten voor vertrek. Ongelooflijk hoe groot zo'n schip is, daar kan je denk ik wel op verdwalen. Qua weer is het deze tijd van het jaar wel erg lekker hoor, zeker als je vergelijkt met zomer. Het is rond de 30 graden, beetje wind, af en toe een grote wolk, en het belangrijkste: een veel aangenamere luchtvochtigheid. 

's Avonds gaan we naar de Outback, gelukkig hadden we deze middags gebeld, zodat we minder lang hoefden te wachten. Bij binnenkomst kregen we de bekende pieper mee met de boodschap dat het wel 15 minuten zou duren. Na 5 min. dachten we dat iemand, die naast ons bij zijn auto stond, deze open zapte, hier geven bijna alle auto's een geluidssignaal bij openen en sluiten. Het piepje bleef echter aanhouden terwijl deze mijnheer klaar was en het bleek onze buzzer te zijn. Dus dat ging lekker vlot. Na de Bloomin Onion, ging Harm voor de Outback Special en ik voor de Tuna Ahi, het absoluut was weer prima. 

Nu terug in het hotel, nog even het blog afmaken en dan de spullen weer bij elkaar zoeken om de koffers weer te vullen.

Morgen gaan we op weg naar Islamorada.