Dag 7 -

Vanmorgen de wekker gezet om een vroege strandwandeling te maken, we wilden graag met de zonsopkomst op het strand zijn. Helaas was het toen we wakker werden niet droog en zwaarbewolkt. Daarom ons nog maar een keer extra omgedraaid. Een uurtje later, was het droog en zijn we alsnog voor het ontbijt een strandwandeling gaan maken.

Weer terug in het hotel hebben we ontbeten, waarna we de auto voor laten rijden om naar de Aventura Mall te gaan. Na een half uurtje rijden we de parkeergarage al in, dat ging lekker vlot. Bij Abercrombie slaan we onze slag, mede door de ons toegespeelde kortingscoupon. Er zijn volgens ons meer mensen die hiervan profijt hebben, want zowel de meneer voor ons als de dames na ons, stonden net als wij met de handen vol in de rij bij de kassa. Na al het passen en sjouwen even in de foodcourt gekeken waar het het drukste was en daarom gekozen voor eenmaal een beef en een chicken terriyaki, smaakte erg goed. Onze Ford over de nu zeer drukke Collins Avenue weer naar de Breakwater gestuurd. Alhier schoot de Valet boy in de stress, want er was geen plek meer voor onze auto,  er moest even gerangeerd worden om Christa met haar aankopen netjes op de stoep uit te kunnen laten stappen. Het leek het spelletje traffic jam wel, Mustang naar voren, Chrysler naar achteren, Ford-escape erin en Christa eruit en dat alles onder het toeziend oog van een vol terras.

Hierna hebben wij ons gemeld bij de beachboy voor onze complementery beachbeds. Bedje werd recht getrokken, lakentje gedrapeerd en handdoeken neergelegd en na afgeven van de tip konden wij ons installeren en insmeren. Er viel op het strand een hoop te bewonderen, waaronder het kleinste broekje van onderen. Christa vond het onfatsoenlijk, zo klein maar ik had alleen maar oog voor de Volvo Ocean Race aan de horizon! De temperatuur was prima, maar de zon scheen eigenlijk nauwelijks. Aan de horizon stapelden de wolken zich samen en af en toe rommelde het in de verte waarop wij naar ons hotel terugkeerden, ondanks alle bewolking had de uv-straling toch nog plekken weten te vinden waar ik Christa niet ingesmeerd had, met als gevolg rode vlekken op haar rug. 

's Avonds gaan wij op Lincoln Road Mall een salade eten in de gezellige drukte en mellee van zien en gezien worden. Eerst gaan wij nog even de parkeergarage aan het eind van Lincoln Road in om 's avonds over de stad uit te kijken. Als we bovenop staan zien we dat de zon bijna ondergaat, het is een prachtig gezicht. Eindelijk zagen we deze vakantie een sunset zonder heel veel bewolking ervoor.

Morgen breekt onze laatste dag hier al weer aan,  het weekje is omgevlogen, maar doordat we op zoveel verschillende plekken zijn geweest lijkt het alsof we veel langer dan een week van huis zijn. Rond 17.30 vertrekken we morgen naar het vliegveld, we vliegen pas morgenavond. We hebben nog een hele dag hier morgen, maar zullen de volgende update pas weer thuis plaatsen.

(auteur Harm, deze keer)

Dag 6 - Architectuur van Miami

Vandaag zijn we de dag begonnen met een prima ontbijt, lekker buiten op het terras van het hotel. Een minpuntje is dat het regent..... daarvoor zijn we hier natuurlijk niet gekomen. Na het ontbijt, het is inmiddels droog maar zwaarbewolkt,  lopen we een klein stukje over het strand. De life guard is net ons favoriete strandhuisje aan het openen, wat van dichtbij gezien, wel een likje verf kan gebruiken. Om 10 uur lopen we richting  het Ritz-Carlton hotel waar we om 10.30 een afspraak hebben Marty Mueller in de lobby te ontmoeten. Marty is een gids van www.artdecowalks.com, wij hebben hem vorig jaar leren kennen met een tour langs de Art Deco op de Ocean Drive. Vlak voor we weggingen hebben we hem gemaild of hij onze nog verder in Miami Beach kon rondleiden.

Hij biedt een aantal standaard tours voor ca. 1,5 uur, en had voor ons een leuk vervolg op de tour van vorig jaar. Vanaf het Ritz-Carlton, The National, Cadet Hotel, Casa Tua, het stadspark komen we op de Lincoln Road Mall. Op de Ocean Drive vind je voornamelijk vroege Art Deco(hoekige vormen), op Lincoln Road en op weg daarnaar toe beschrijft Marty ook de architectuur van de later Art Deco en MiMo , Miami Modern. Marthy kan ontzettend veel vertellen laat je met andere ogen naar de gebouwen kijken, en opent deuren die voor anderen gesloten blijven (letterlijk). Casa Tua, een gebouw in de stijl van het huis van Versace, was vroeger een privé-huis, nu een exclusief boutique-hotel met slechts 5 kamers en een heel chique restaurant. Terwijl wij voor het hek naar zijn verhaal luisterden, kwam de manager naar buiten en nodigde ons uit binnen de poort. Ook de manager was geboeid door alles wat Marty hierover kon vertellen en nodigende ons van harte uit eens terug te komen. Leuk plan..., maar ver boven budget....
Om er te eten moet je weken van te voren reserveren.

in de Guess store warden vroeger Cadillacs verkocht

Dit was vroeger een bank nu een kledingzaak, de kluis is nu paskamer

Casa Tua

In dit hotel was Clark Gable als soldaat gestationeerd

het theater

 Marty heeft ons ook meegenomen naar een MiMo-stijl gebouwde parkeergarage aan het eind van de Lincoln Road Mall. Deze parkeergarage is een apart spel van lijnen, waarbij meer gelet is op het design als op het creëren van zoveel mogelijk parkeer ruimte en heeft een zeer open architectuur. We gaan met de lift omhoog, op het hoogste dek kan je bijna rondom over Miami uitkijken.

Iets na twaalven nemen we afscheid van Marty, wij gaan even bijkomen van zijn verhalen en looptempo met een kop koffie bij de Nespresso Store. Na deze korte pauze lopen we terug naar de Ocean Drive om bij het News cafe onze favoriete gerecht, yoghurt 'all the way' te eten, we hebben dan ruim 3,5 uur gelopen......

De rest van de middag willen we luieren, eerst gaan we naar het zwembad, maar dat is net een aquarium boven de Ocean Drive. Als ik in het zwembad lig voel ik mij erg bekeken. Inmiddels laat de zon zich voorzichtig zien, dus gaan we lekker nog een uurtje naar het strand.  's Avond hebben we zin in een slechte, snelle hap en gaan we voor een hamburger naar de 'Five Guys". Zonder hamburger te eten ben je toch niet echt in Amerika geweest, kunnen we dat na vandaag ook afvinken. Terug op de hotelkamer zien we het aldoor flitsen, niet door onweer, maar doordat allerlei mensen het Breakwater fotograferen.

De weersvoorspellingen zijn niet geweldig voor de komende dagen, daarom gaan we morgenochtend naar Aventura Mall.

Dag 5 - Keys-Everglades-Miami roadtrip

Vandaag starten we rustig op. In dit resort is het pas vanaf 8 uur mogelijk te ontbijten. Het ontbijt stelt hier echter niets voor, de jus en koffie is prima, verder vinden we het niet lekker en ook erg karig. Er is ook totaal geen ruimte iets te pakken of om ergens te gaan zitten. Wij nemen alles, nou ja de koffie, jus en muffin mee naar buiten om nog even aan de baai te gaan zitten, dat maakt weer een hoop goed. Vandaag gaan we najaar Miami waar we de laatste 3 dagen van ons weekje zullen verblijven. Om 9.30 uur staat alles weer in de auto, en draaien we de Overseas Highway op.

Bij Tavenier maken we een tussenstop bij de Diary Queen, het is dan 10 uur 's ochtends. We bestellen beide onze eerste blizzard, Harm met M&M's en voor mij een met Snicker erdoor. Normaal drinken we koffie op deze tijd, maar een mens open staan voor nieuwe dingen... Na getankt te hebben vervolgen we onze weg. We rijden met een omweg naar Miami, omdat we eerst richting de Everglades gaan om de "Loop Road" te rijden. Dit is een 25 mijl lange dirt road door de Everglades.

De Loop Road in een niet zo bekende route door de Everglades om zelf dichter bij de natuur te komen dan in Shark Valley.
Hij buigt af van de Tamiami Trail (US 41) bij de 40 mijls bocht. In eerste instantie rijd je over een geasfalteerde weg, nog 5 mijl, die later overgaat in een onverharde weg, maar eigenlijk heel vlak en goed bereidbaar was voor het grootste deel. Verder op de Trail wordt de weg dan toch wel minder en hebben we om heel wat kuilen heen moeten manoeuvreren. Aanvankelijk was is teleurgesteld, zag alleen maar struiken en bomen, die zo dicht waren, dat er niet veel te zien viel. Na ongeveer een mijl komen we bij het eerste bruggetje, Harm zag daar kop van een kleine alligator. We stoppen de auto en stappen uit om een foto te maken. Als we aan de waterkant staan te praten komen er van alle kanten alligators aan zwemmen, ze komen steeds dichterbij en worden steeds groter. Kennelijk zijn ze heel nieuwsgierig, of lusten ze graag Nederlandse biefstuk....

Dit is slechts een voorproefje van alle alligators die we te zien krijgen. Harm zegt na een tijdje alleen nog maar uit te stappen voor dieren anders dan alligators of het moet een hele grote zijn. We zien ook een aantal grote schildpadden, maar deze zijn zo schuw dat het niet lukt ze te fotograferen. Ook de slang die voor de auto op de weg lag, wilde niet op de foto, voordat we de camera scherp hadden, was hij al verdwenen. Als je van wildlife ontdekken en de natuur van Florida houdt moet je zeker een keer deze route rijden, het is zeer de moeite waard met prachtige moerassen, cipressen en mangroven.  Neem voor de Loop Road ruim de tijd, want je bent er zeker 2,5 uur mee zoet. De maximum snelheid is 20 Mph om het wildlife niet verstoren. De Road is ook niet altijd open, afhankelijk van de condities van de weg, het waterpeil en de weersomstandigheden. 

Om 15.30 rijden we richting Miami Beach op weg naar ons hotel aan de Ocean Drive. Onderweg liggen alligators zelfs langs Tamiami Trail in de berm. We kwamen zelfs een dode alligator dwars op het midden van de weg tegen, die net aangereden was. Het had een gier die pop het karkas afgekomen was ook al het leven gekost. Rond 17.00 uur komen we rijden we bij het "Breakwater" voor, er komt gelijk iemand aan om de koffers uit te laden en de auto te parkeren. Bij het inchecken blijkt dat we een behoorlijke upgrade krijgen, een kamer aan de Ocean Drive, die uitkijkt op de oceaan. Vanachter het bureau heeft Harm zicht op flanerende dames en cruisende auto's. Wat kan hij nog meer wensen... Als de kamer geshowd wordt, staat de klokradio aan met tsjirpende vogelgeluiden. Als de Bellboy vraagt of hij nog iets kan doen, zegt Harm: "Please , kill the bird". De kamer ziet er keurig en trendy uit, maar het zal wel even wennen zijn aan het smallere bed. Hier helaas geen kingsize. We zijn hier terechtgekomen doordat het hotel wat we wel uitgekozen hadden overboekt was, en dit hotel als alternatief werd geboden.

 's Avonds lopen we naar Lincoln Road voor een pizza en salade, tevens windowshoppen we wat. Sommige etalages zijn al jaren hetzelfde, die hebben 1 collectie, trash (ofwel zooi). Als we later op de avond de Starbucks uitkomen na het drinken van een frappuccino, regent het ineens heel hard. Weer worden we in Miami verrast door een plotselinge hoosbui, na kortstondige, heftige regen kunnen we de straat al weer op. En voor we bij het hotel zijn, zijn de straten alweer nagenoeg droog.