Dag 5 - Keys-Everglades-Miami roadtrip

Vandaag starten we rustig op. In dit resort is het pas vanaf 8 uur mogelijk te ontbijten. Het ontbijt stelt hier echter niets voor, de jus en koffie is prima, verder vinden we het niet lekker en ook erg karig. Er is ook totaal geen ruimte iets te pakken of om ergens te gaan zitten. Wij nemen alles, nou ja de koffie, jus en muffin mee naar buiten om nog even aan de baai te gaan zitten, dat maakt weer een hoop goed. Vandaag gaan we najaar Miami waar we de laatste 3 dagen van ons weekje zullen verblijven. Om 9.30 uur staat alles weer in de auto, en draaien we de Overseas Highway op.

Bij Tavenier maken we een tussenstop bij de Diary Queen, het is dan 10 uur 's ochtends. We bestellen beide onze eerste blizzard, Harm met M&M's en voor mij een met Snicker erdoor. Normaal drinken we koffie op deze tijd, maar een mens open staan voor nieuwe dingen... Na getankt te hebben vervolgen we onze weg. We rijden met een omweg naar Miami, omdat we eerst richting de Everglades gaan om de "Loop Road" te rijden. Dit is een 25 mijl lange dirt road door de Everglades.

De Loop Road in een niet zo bekende route door de Everglades om zelf dichter bij de natuur te komen dan in Shark Valley.
Hij buigt af van de Tamiami Trail (US 41) bij de 40 mijls bocht. In eerste instantie rijd je over een geasfalteerde weg, nog 5 mijl, die later overgaat in een onverharde weg, maar eigenlijk heel vlak en goed bereidbaar was voor het grootste deel. Verder op de Trail wordt de weg dan toch wel minder en hebben we om heel wat kuilen heen moeten manoeuvreren. Aanvankelijk was is teleurgesteld, zag alleen maar struiken en bomen, die zo dicht waren, dat er niet veel te zien viel. Na ongeveer een mijl komen we bij het eerste bruggetje, Harm zag daar kop van een kleine alligator. We stoppen de auto en stappen uit om een foto te maken. Als we aan de waterkant staan te praten komen er van alle kanten alligators aan zwemmen, ze komen steeds dichterbij en worden steeds groter. Kennelijk zijn ze heel nieuwsgierig, of lusten ze graag Nederlandse biefstuk....

Dit is slechts een voorproefje van alle alligators die we te zien krijgen. Harm zegt na een tijdje alleen nog maar uit te stappen voor dieren anders dan alligators of het moet een hele grote zijn. We zien ook een aantal grote schildpadden, maar deze zijn zo schuw dat het niet lukt ze te fotograferen. Ook de slang die voor de auto op de weg lag, wilde niet op de foto, voordat we de camera scherp hadden, was hij al verdwenen. Als je van wildlife ontdekken en de natuur van Florida houdt moet je zeker een keer deze route rijden, het is zeer de moeite waard met prachtige moerassen, cipressen en mangroven.  Neem voor de Loop Road ruim de tijd, want je bent er zeker 2,5 uur mee zoet. De maximum snelheid is 20 Mph om het wildlife niet verstoren. De Road is ook niet altijd open, afhankelijk van de condities van de weg, het waterpeil en de weersomstandigheden. 

Om 15.30 rijden we richting Miami Beach op weg naar ons hotel aan de Ocean Drive. Onderweg liggen alligators zelfs langs Tamiami Trail in de berm. We kwamen zelfs een dode alligator dwars op het midden van de weg tegen, die net aangereden was. Het had een gier die pop het karkas afgekomen was ook al het leven gekost. Rond 17.00 uur komen we rijden we bij het "Breakwater" voor, er komt gelijk iemand aan om de koffers uit te laden en de auto te parkeren. Bij het inchecken blijkt dat we een behoorlijke upgrade krijgen, een kamer aan de Ocean Drive, die uitkijkt op de oceaan. Vanachter het bureau heeft Harm zicht op flanerende dames en cruisende auto's. Wat kan hij nog meer wensen... Als de kamer geshowd wordt, staat de klokradio aan met tsjirpende vogelgeluiden. Als de Bellboy vraagt of hij nog iets kan doen, zegt Harm: "Please , kill the bird". De kamer ziet er keurig en trendy uit, maar het zal wel even wennen zijn aan het smallere bed. Hier helaas geen kingsize. We zijn hier terechtgekomen doordat het hotel wat we wel uitgekozen hadden overboekt was, en dit hotel als alternatief werd geboden.

 's Avonds lopen we naar Lincoln Road voor een pizza en salade, tevens windowshoppen we wat. Sommige etalages zijn al jaren hetzelfde, die hebben 1 collectie, trash (ofwel zooi). Als we later op de avond de Starbucks uitkomen na het drinken van een frappuccino, regent het ineens heel hard. Weer worden we in Miami verrast door een plotselinge hoosbui, na kortstondige, heftige regen kunnen we de straat al weer op. En voor we bij het hotel zijn, zijn de straten alweer nagenoeg droog.

Dag 4 - Grote bekken

.

Als we vanmorgen naar buiten gaan om naar het ontbijtgedeelte te lopen, zien we dat het vannacht geregend heeft. Gelukkig is het inmiddels weer droog en de zon schijnt behoorlijk fel. Als je over het terrein van het hotel loopt, wat dicht begroeid is meteen enorme variëteit in vegetatie, schieten er aldoor beestjes weg. Er leven veel hagedissen en gekko's en ongevaarlijke slangen. Ze zijn echter allemaal zo snel, dat het bijna niet lukt ze te fotograferen, heel soms lukt het toch. De flora is een stuk geduldiger. Het ontbijt in "Casa Morada" is prima, veel vers fruit, granula, yoghurt, allerlei soorten brood, cake, verse jus, enz. 

Vandaag moeten we dit idyllische oort helaas al weer verlaten, omdat het helaas niet langer beschikbaar was. Maar ik denk dat we hier nog wel eens terug zullen komen... De offiele uitchecktijd is 11.00 uur, dan moeten we onze kamer ook uit, maar we mogen de hele dag nog blijven. Ze zijn hier ontzettend aardig en gastvrij, in de hotelkamer worden flesjes water in de koelkast en ook een aantal snacks kosteloos aangeboden. Na het ontbijt wandelen we wat door de omgeving, waarna we na het verzamelen van onze spullen, nog voor een poosje bij het zwembad gedeelte gaan luieren, zwemmen en lezen. Vandaag is het een extreem warme dag. Het is heel helder en de UV factor is heel hoog. Je verbrandde bijna levend als je onder je palmboom vandaag kwam. De serveerster uit de zwembadbar kwam zelfs langs om te vragen of we zin hadden in een "cold cloth", dat is gewoon een natte dweil uit de vriezer :-), maar heerlijk koel. 

We houden het niet heel lang uit en rond lunchtijd besluiten we te vertrekken om bij Morada Bay een hapje te gaan eten. Hoewel we hier al vaker zijn geweest, blijft het prachtige locatie. 

 

Vervolgens gaan we naar Robbie's Marina omdat we recent op een ander blog hadden gelezen dat het hier veel Tarpon's zaten die je kan voeren. Voor $1,00 mag je op de steiger in het haventje, je kan ook zelf de vissen voeren dan koop je voor $2,50 een emmer met een maatje "haring". Tarpon's zijn vissen die in de Atlantische Oceaan leven, 1,3 - 2,5 m. lang zijn en wel 160 kg kunnen wegen. Heel grote vissen dus, daarbij zijn ze heel krachtig, ze springen makkelijk boven water of schieten ineens weg. Hun bek is enorm, groter dan het emmertje! Harm wilde eigenlijk alleen kijken, maar ik wilde ze ook wel graag voeren. Dus gewapend met een emmer waarin een stuk of zeven vissen met staart en een enorme punt aan hun bek liepen we de steiger op. daarbij struikel je bijna over de pelikanen, ze zijn hondsbrutaal en krijgen ook het nodige toegeworpen of pakken het zelf. Een mevrouw wilde een vis met een slinger in het water gooien, zwaaide daarbij haar hand naar achteren.... En weg vis, er stond een pelikaan achter haar, die hapte de vis gewoon uit haar hand. Erg komisch want de vrouw sprong van schrik bijna een meter in de lucht.  Maar terug naar mijn emmer, ik vond het nl. best wel eng. De eerste vis heb ik veel te vroeg in het water gegooid. De tweede hield ik langer vast en ook minder hoog... Dan schiet ineens met een noodgang zo'n tarpon omhoog met opengesperde bek, ik schrok mij naar. Die bek is echt enorm, bijna zo groot als een kleine emmer! Het is eng maar ook wel grappig om een keer te doen

      

                                   

Na dit visavontuur vervolgen we onze weg naar Long Key, waar het volgende hotel gelegen is. Rond 16.30 uur komen we eraan. Harm heeft weer voor een Bayside hotel gekozen. Dit is een totaal andere entourage als het vorige hotel, maar ook een mooie kamer, met een strandje waar mooie rieten stoelen, hangmatten en palmbomen. Onderweg hebben we nog even over een boardwalk gelopen maar het was eigenlijk te warm. Na het uitladen van de koffers, vleien we ons onder een palm in de schaduw neer. We hebben vandaag beide wat last van vermoeidheid, in combinatie met het erg warme weer, maakt het ons loom en niet zo ondernemend. Of we passen ons aan aan het Caribische ritme..".

 

                                   
Na het wachten op de ondergaande zon, die helaas achter de wolken verdwijnt, rijden we terug naar Islamorada, waar een Outback zit. Deze heeft een groot terras buiten. Deze keer eten we de bloomin Onion dus onder de sterrenhemel, hij was zo groot dat we hem maar voor 2/3 opkonden. Robert-Jan ik heb een van Sweet patatoes( met honing en bruine suiker) geprobeerd, maar vond het net appeltaart. Ik heb zeker de verkeerde geprobeerd?

dag 3 - Welcome in Paradise

De dag startte vandaag rond 6 uur, niet omdat we een wekker hadden gezet, maar onze innerlijke wekker gaf aan dat wij uitgeslapen waren. Zelf dachten we daar anders over, maar ja, als de natuur het zo aangeeft dan zij het zo. We lezen de reacties op het blog, het is altijd leuk de reacties te lezen en de moeite van het blog maken gewaardeerd wordt. Harm surft wat op het internet en ik ga met een boek op het balkon zitten om van het vroege zonnetje te genieten. Om 8 uur verlaten we het hotel om op weg te gaan naar Islamorada. Wij hebben erg genoten van dit hotel, een erg mooie entourage en omgeving. Het is wel een vereiste om een auto te hebben, omdat er niet veel in de directe omgeving op loopafstand is, maar dat is eigelijk op veel plaatsen in de VS zo.

We rijden eerst naar de boulevard van Fort Lauderdale om aan daar te ontbijten en een stuk langs de boulevard te wandelen. Harm heeft met googlen op een ontbijtadresje in Fort Lauderdale "St.Barts coffee co." gevonden. Dit restaurantje had een hele goede beoordeling en lag aan de A1A, het gedeelte wat langs het strand loopt. Het is een onogelijk tentje, als onze bestelling komt blijkt het servies van plastic!, maar het zit helemaal vol, smaakt prima en is in verhouding veel goedkoper dan het karige ontbijt gisteren in het hotel, dus een leuk experiment. 

Rond 10.30 stellen we de TomTom in op Islamorada en koersen, begeleidt door "The no GaGa easy listening radiostation" richting The Keys. Bij Homestead stoppen we even bij de Starbucks, kennelijk zien velen dit als laatste pleisterplaats voordat ze de weg, die Key Largo met het vasteland verbindt, oprijden. Zowel bij de koffie als de toiletten is het file. Maar de eerste Strarbucks deze vakantie smaakt goed. 

Rond 13.00 uur komen we bij ons hotel "Casa Morada" aan en worden bij de receptie verwelkomd met de woorden: "Welcome in Paradise, do you want a glass of champagne or a cocktail".  Gezien het tijdstip van de dag bedankten we, waarna ons op het hart werd gedrukt deze dan later bij de bar in het zwembad te bestellen. Dit kleine hotel (16 suites) ligt aan de Bayside van Islamorada. Het heeft een groot stuk grond in tropische setting, met in de Gulf een tropisch privé eiland waar het zwembad is gesitueerd, omgeven door palmbomen en zand. 

Nadat we zijn ingecheckt, onze kamer was al klaar, kleden we ons gelijk om, om naar het zwembad gedeelte te gaan. Op het eind van de pier zie ik een zeer uitnodigende hangmat staan. En... Hij is vrij. Gewapend met een handdoek, en een boek loop ik erheen. Op het puntje van de pier kijk ik even in het water en zie daar een manatee, die op zijn gemak aan het zeegras ligt te knabbelen. Een behoorlijke tijd blijft hij daar voor ons liggen, zodat wij de tijd hebben hem uitgebreid. te bekijken en te fotograferen. 

Ongeveer drie kwartier later zwommen er twee andere manatees om het eilandje heen. Deze waren een stuk groter dan de manatee die we eerder gezien hebben. Van de serveerster uit de bar horen we dat ze hier wel vaker gezien worden, maar zeker niet dagelijks. We hebben dus heel veel geluk. Ze pakt een tuinslang om ze zoet water te laten drinken, en dan vraagt ze of we ze willen aaien. Manatees leven in zout en zoet water, maar drinken alleen zoet water, dit hebben ze echt nodig om te overleven. Ze vonden het water dan ook heerlijk. Wij waren slechts met 6 andere gasten op het eiland. Harm zag iemand een snorkel pakken, waarop Harm aan de serveerster vroeg of we met de manatees mochten zwemmen. Zij antwoordde, dat het geen enkel probleem was, het zijn namelijk heel zachtaardig dieren. Harm spoorde mij aan om van deze unieke gelegenheid gebruik te maken. Ik moest even slikken, maar ben het water in gegaan. Die andere meneer, een Zwitser, vond het ook best spannend en volgde mij op afstand. Een oudere dame vond mij, volgens Harm, "very brave", (misschien was het overmoed door de welkomscocktail die we net op hadden). Wat een ultieme ervaring, ineens, totaal onverwacht, stond ik in het water 2 manatees te aaien. De snorkel was totaal nutteloos, het water was daar te troebel voor en ik kon gewoon tussen ze staan.

De Zwitser heeft ze niet durven aanraken, maar wel bij ze in de buurt geweest. Toen ik eruit was heb ik Harm ook gezegd dat hij het water in moest, hij vond het ontzettend spannend, het zijn ook enorme beesten maar hij heeft het gedaan en was daarna helemaal enthousiast. Vorig jaar heb ik met de kinderen tussen 9 dolfijnen gesnorkeld, Harm heeft toen foto's gemaakt. Het was zijn eerste ervaring om zo tussen grote dieren zwemmen. Het was echt heel speciaal. Het handjevol andere gasten durfden het niet aan het water in te gaan. Dus het bleef bij onze bijna privé ontmoeting met deze bijzondere dieren. Wel schokkend om te zien, hoeveel littekens ze allemaal opgelopen hebben door schroeven van boten. 

Na een echt ongekend lekkere salade uit de keuken van het hotel gaan Harm en ik later op de middag nog samen kanoën. Het kost ons wat moeite om op koers te blijven, maar uiteindelijk gaat het redelijk goed. Maar of ik dit nou durf in een State Park tussen de alligators, weet ik nog niet...... 

Als toetje van de dag zwemt er nog een groep dolfijnen voor ons langs, ja, we zijn echt in het paradijs terecht gekomen. Ik schrijf dit verhaal liggend in een hangmat, uitkijkend over de Gulf, wachtend op de ondergaande zon. Ik citeer Mattrob: Life is good! 

Het schrijven van een blog is heel zwaar.....

Voor het avondeten gaan we naar "Lorelei" een gezellig restaurant aan het water, ook bayside. Overal hangen lampjes,het eten smaakt heerlijk en er staat een lifeband te spelen. Alle ingrediënten voor een heerlijke afsluiting van een perfecte dag.